Hey! Gardiyan!

Korkunun renkleriyle, cinnet değdi bu sabah

Pencereme ses verdi, burada boğan boşluk.

Kâbusun avucunda, gözlerim dedi; 'Eyvah!'

Gölgem arşa asıldı, yaktı böyle sarhoşluk.

__ Söyledim güvercine, 'Özgür uçma, bana yan'

__ Demlenen erdemlerim, sarar beni, gardiyan.

Nedir bu karanlıklar, adına kader derler

Üzerime yüklenir, acımadan taş duvar.

Bir tufan olur özlem, 'Tükenmez keder' derler

Günden güne yükselen, içimde bir korku var.

__ Beni boğmak üzere, ruhumdaki bu buhran

__ Alevler, tutuşturur, efkâr beni, gardiyan.

Esintisiz sabahın, kahrettiği fırtına

Sustur artık sesini, bak nefesim kesildi.

Ne için savurursun, bir yük müydüm sırtına?

Güzel duygularımı, fark ettim, öfke sildi.

__ Çıldırmak üzereyim, hakkım değil mi isyan?

__ Yanına çağırıyor, rüzgâr beni, gardiyan.

Zarar verdim insana , bil ki uydum şeytana

Ruhum bir lâvda kaynar, söyle; bu mu pişmanlık?

Biraz nefes alayım, izin verin de bana

Güneşi yudumlayıp, yaşayayım bir anlık.

__ Küçücük bir hücrede, akıp geçer mi zaman?

__ Bu rutubet kokusu, yakar beni, gardiyan.

Düşlerimi ıslatsın, dişi, anaç bulutlar

Avluda birkaç saat, volta atmak da yeter.

Taş duvarın altında, eziliyor umutlar

Yalaza kesen hapis, inan ölümden beter.

__ Bak, hücremi kapladı, ruhumdan taşan duman

__ Kulun, kölen olayım, kurtar beni, gardiyan!