Hezeyan

zamanın esrikliğinde savrulan gölgeler gibiyim ...

güya her fecre uyanış

geceden kalan hüznün karasına perde olacaktı

sallantılı bir hayatın salıncağından düşme endişesi taşırken

beynimi kemiriyor sanki bir hezeyan

Nazım' ı anıyorum işte tam bu an

'yumuşak

beyaz

kıvrılışlarıyla

beynime giren kurdu

çürük bir diş çeker gibi söktüm !

epeyce ter döktüm !

bu sonuncusuydu

bir daha olmayacak ! ' ...N.Hikmet

.

.

.

bende dilerdim

bir daha olmayacak

bu sonuncusuydu ...diyebilmeyi

ne yana dönsem yüreği taşlaşmış bir yığın insan kalıntısı

ve yüzlere kazınan kimin artığı bilinmez gözlerde silik gölgeler

heder olan bir ömürden arta kalan

ansızın gelip yüreğe çöreklenen bu sızı

bilen var mı ?

kimden yadigar...