Hiç

Arıyorum,

Hiçliğin ortasında hiçi

Çocuğunu kaybetmiş bir anne misali

Hırçın, endişeli

Dolanıp duruyor en kuytu köşelerde

Ya bulmaya geç kalırsam düşüncesi

Korkuyorum,

İçimde derin bir sızı

Hiçliğin verdiği mi

Verme ihtimali mi

Kapıları zorluyorum olabildiğince

Aralanmıyor hiçbir kapı

Deniyorum, deniyorum, deniyorum

Işık süzülüyor sanki

Beyaz bir güvercini içimde hissediyorum

Sonra, sonra gözlerimi açıyorum

Bakınıyorum dört bir yana

Umutlu, endişeli

Işığı göremiyorum

Kaybediyorum,

İçimdeki beni, seni

Ürpertiyor bu duygu yüreğimi

Damarlarımdan kanlar çekiliyor,

Zehre bırakıyor yerini

Yaşıyorum en feci zelzeleyi

Ve en acı kaybımı veriyorum

Bekliyorum,

Umarsız bir şekilde, kapının aralanmasını

Hevesle, ışığın gözlerimi kör etmesini

Ne kadar büyük olursa olsun ışığın hüzmesi

Daha çok arzu ediyor gönlüm görmeyi

İnanıyorum,

Hiçliği bulacağıma

Işığa kavuşacağıma

Ne güzel şey inanmak

Bulamayacağını bilsen de

Kavuşamayacağını bilsen de

Seviyorum,

Sendeki seni

Renklerini

Ben sende aramayı seviyorum hiçliği

Sana geç kalma korkusunu seviyorum

Seni yavaşça kaybetmeyi

Çaresizce beklemeyi seviyorum

Hiçbir şey bilmiyormuşçasına

Sana inanmayı seviyorum

Ben her şeyi sende seviyorum

Ben göremediğim ışığı sende,

bulamadığım hiçliği sende buluyorum...