Hiç

ayaklarımın altında yer yüzü

bütün uçurumlar yakın

kulaklarımdan çığlıklar taşıyor

gözlerime giren insan suretleri

ateşsiz bütün bedenimi yakın

etimi çürütürken ölü nefesler

çoğalıyor hiçlerim

yürek dolusu göz yaşı biriktirdim

esrik gülüşlerime

güneşsiz balkonlara

düşlerimi asın

aslını yitirmiş gölge cüceleri

gün alıp gece bırakın

ve bir karanfili ağlatın

öyle kanatın ki soluğumu

baktığım bütün aynaları kırın

-hiç olmayan hiçlerimi yitirdim...