Hiç De Zamanı Değildi Oysaki Ölümün

Bir eylül düştü şehrimin göbeğine

Taşradan kaçıp gelmiş hazanı kucağında

Sarı, kırmızı, biraz da soluk renkli bakışlı

Sanki ağaç dibinde uykuya dalmış

El dokuması pastel bir halı...

Değişik bir eylül, gözleri ıslak, duruşu donuk

Kendine özgü bir tat, buruk bir acı var damağında

Kapkara bulutlar taşıyor göğünde

Gökkuşağı unutulmuş, şimşek ve yıldırımlar içinde

Ha yağdı, ha yağacak, yağmur mu, dolu mu, kar mı

Henüz karar veremedi asi bulut...

Acı dokuyan, elleri gözyaşı toplayan bir eylül

Rampa çıkışı bir babanın yüreğinden

Sevincini, umudunu ve hayatını çalıyor

Dağ-bayır, taş-toprak demeden

Gülüşlerini karanlık bir geceye gömüyor...

Bir kıyamet mi koparacak

Yoksa, bir veda yolculuğu mu başlatacak bilinmez

Ama her haliyle rahatsız ediyor...

Bir yağmur, bir dolu, bir kar, ne anlama geliyor

Bu toprak neden bu kadar acı kokuyor

Bir heyelan, bir çığ mı var

Ya da bir çınar mı devrilecek bu sonbaharda?..

Gözyaşını korkutan ne, niçin titreyerek akıyor hüzün?

Hain bir eylül mü geliyor can alacak

Nasıl bir başkalaşım içinde bu sonbahar anlamıyorum ki

Henüz göçmen kuşları bile terk etmemişken şehri

Bu sarı hüzün, bu kara kartal, bu kara karga

Neden duldamızda dönüp dönüp duruyor

Ve sessizce evimize giriyor, canımızı sıkıyor

Hayat öykümüzün en güzel yerinde son cümleyi o kuruyor?

Her sonbahar, ki ne çok severdim yaprağının hışırtısını, hüznünü

Ki ne çok severdim gözümün içine bakan renklerinin tonunu

Henüz zamanı değil ki; bu ne rüzgar, bu ne fırtına şimdi Allah'ım!

Bu nasıl bir yıl? Böyle mi olmalıydı 2006'nın 12 Eylül'ü

Ne yapmak istiyor, aklını mı kaçırdı bu deli ay?

Sanki bir helalleşme, bir vedayla yıkıma hazırlanıyor!

Git eylül, git işine, dolaşıp durma kara karga gibi yuvamızda

Sana verilecek bir can yok evimizde...

Sen ne arsız bir eylülsün ki, hala duruyorsun yanımızda

Git yakma bizi, keder taşıyacak güç kalmadı yüreğimizde...

Yapma baba, dinleme sen o soluk yüzlü sonbaharı

Teslim olma onun dikenli ellerine, acımı büyütme

Duldasız koyma beni bu eylülün ortasında

Emanet bırakma bu kötü yürekli aya

Kuru bir ağacın gölgesinde yaşayamam sensiz...

Ne babam anladı acımı, ne eylül dinledi feryadımı

Böylece hayat hikayemiz en güzel yerinde

Kederli bir sonbaharla noktalandı

Hiç de zamanı değildi oysaki ölümün...

Hadi git, görünme gözümüze can alan ay, eylül...

Bu şehrin yolları sana kapalı, sonbaharına küskün bu ev

Varlığın bana haram, kendi adını koydun hüznüme

Git...

12 Eylül 2017/ANKARA