Hiç Kimsesizliğim

Yapbozdan Bir hayat var önümde.

Parçalarda ailem eksik,

Sevdiklerim eksik,

Ben eksik.

İntihar mektupları yazıyorum

Bir umut beklediğim yarınlarıma

Kendimi kendime anlatıyorum;

Keşkelerim, hüzünlerim, kimsesizliğim..

Gittikçe artıyor yorgunluğum

Çoğu zaman dayanamıyorum

Pes ediyorum.

İntihar mektupları yazıyorum kendime.

Umut, içimin hiç uğramadığım bir köşesinde.

Yolunu, adresini bile bilmiyorum.

Her yol hüzne çıkıyor

Nereye gitsem hüzün karşılıyor beni

Başka kimsem de yok zaten,

Bunca sevdiklerim arasında!

En zoru da bu zaten;

Bunca kimsem arasındaki hiç kimsesizliğim.

İntihar mektupları yazıyorum kendime

Dayanamayıp dökülüyor gözyaşlarım

Kendime bile anlatamıyorum hiç kimsesizliğimi

En zoru da bu zaten,

Bunca kimsem arasındaki hiç kimsesizliğim.