Hiç Korkmadım Sevmekten

Ben senin yerinde olsam

o beni seviyor diye her güne mutlu uyanırdım..

ufak şeylerle mutlu olan saf bir sevgilim var diye sevinir

arada sırada huysuzlanmasını bulunduğu şartlara bağlar

sorun etmez aksine ona destek olurdum..

Bir tek dileğim vardı o da yarım kaldı

ne mutlu oldum bu dünyada ne tam mutsuz

öyle anlar oldu ki kendimden değersiz

öyle sevgiler büyüttüm ki içimde kimseden habersiz

sonra bir baktım çoktan aşık olmuşum

ve bir ıstırabın içinde yoğrulmuşum

sanmayın ki aşkın güzelliğinden vurulmuşum

yüreğim acıya doymuş

her şeyde yok olmuşum..

İçimde küflenmeye yüz tutmuş cümlelerim

naftalin kokusuna bulayıp bembeyaz sayfalara hediye ediyorum

okurken gözlerinizin dolmasına sebep olduysam da affedin..

Canımı yakan her ne varsa sizi de üzmesin

hayat boyunca mücadele ettiğim iyi niyetlerim

kaybetmiş olduğum sevgiler

kirletmeye dilim varmadığından yuttum hepsini

şimdi dayanılmaz ağrılar bıraktı bendeki mazi

ve hatırladıkça gül yüzlü şeytanları

ne çok kendimden ödün verdiğimi anladım

her hatırlayışımda kırgınlığım gözlerimden aktı

istediğim sadece biraz huzur ve güvendi

pişman edişleri iz bıraksa da hayatımda

hiç bırakmadım iyiliğin ipini vicdan denilen şeye

ne kadar kötü olacağım desem de

merhamet duygusu bastırdı bu isteğimi

ve sustum iyiliğin galip geleceği bir gün vardı muhakkak

işte hiç bir zaman inanmaktan vazgeçmediğim tek şeydi..

Küçükken düştüğümde acırdı canım

üfleyerek geçti diye hep kandırırdı annem

öyle bir sarılışı vardı ki canına can katıyordu sanki

nefesim kesilirdi

anne dur derdim..

Gözlerinin karasında dağları görürdüm

öyle bir sevgi dağıydı ki o

ben bir daha böylesini hiç görmedim..

Hani sultandı annem ve ben onun küçük aslanı

şımarıklığıyla bazen bıktıran, bazen de güldüreniydim

küstüğümüzde boynuna sarılmam yeterdi mesela

annem bana hiç kıyamayandı

gerçek sevgiyle yoğrulmuş bir kadındı..

Ve büyüdüm, acılarda büyüdü

annem gibi seveni bulamadım

keşke sadece düştüğünde acısaydı yüreğim

üfleyerek geçseydi ağrılar

sahte sevgiler, çıkarcı düşünceler

ve korkutan sözler değdi oğluna anne

kızgınlığım belkide sana

herkes senin gibi sever diye

hiç korkmadım sevmekten

hiç kimse senin kadar kadın çıkmadı

çıkmadı anne..

Bazen hayaller bile insanı pişman eder

sonra mı?

Her şeyden vazgeçersin..

Olur da bir gün yüreğin merhamete varıp

beni sevdiğine ikna ederse seni

ve geçmiş zamanları düşünüp

yaşattığın acıların bir zerresini hissederse kalbin

sakın geri dönmeye kalkma

gelme ki senin yaşattığın ne varsa

mazide kalan bir ders olsun bana

ve bir daha kalbim yanlış yapıpta

senin gibileri sevdirmesin bana..

Ve bil ki;

Aşk pişmanlık değildir her zaman

bu yüzden acı değiştirilemez...

19.03.2015