Hiç Zamanı

önce ay ışığı

sonra kendileri geldi gecenin içinden

montlar ve hayli sıcak tutan

hayaller asıldı askılığa

sigaralar telefonlar cüzdanlar

ve bir başka hayatta yakılması gerekecek umutlar

sehpaya kondu

kıvırcık saçlı Deniz geldi aklıma

o yalnızlığını da koyardı ortaya

bilhassa öpüşürken

birkaç ömre yetecek kadar üstelik

şişeler açıldı

selamlar verildi

ortada özlemek için hiçbir neden yoktu

ama özlüyordum işte

senden başkasını sevmeyi

kadehler kaldırıldı havaya

sevip de kaybetmek zorunda kaldıklarımıza! dedi

bir kadın sesi

hiç zamanı değildi ama ağladım

hiç zamanıydı belkide, piç edilmiş hayatlar için

ben farkında değildim...