Hiçbir Yere Sığmıyor Bu Acı

Bir çocuk daha doğurdun

Gecenin zifiri karanlığından ey güzel anam!

Prematüre bir can daha ayırdın canından

Gün görsün, güneşsiz kalmasın yüzü diye

Işık taşıdın gökyüzünden, yıldız topladın kucak kucak

Adam olsun, insan olsun çabası içinde ömrünü koydun yoluna

Sarıldın sarıldın, kenetlendin yüreğinden, yüreğine...

Gözüne nur, kalbine sevda yağdı her kucakladığında onu

Büyüdünüz; o büyüdü, sen büyüdün

Sevda oldunuz, can verdiniz ruhlarınıza...

Günler günleri kovaladı, delikanlın oldu senin

Her dokunuşunda ona, can buldun kendinde

Ve bir gün, varla yok arası bir hayat kavgasında

Bir otobüs durağında, ölüm teslim aldı onu senden!..

Ne diyeyim ben, insanlığın kara lekesi canilere

Ne diyeyim ben, sadece iskeletinde

Et ve kemik taşıyan vicdansızlara

Ne diyeyim ben sevgiden yoksun acımasızlara...

Hiçbir yere sığmıyor bu acı

Ne yapayım, beddua edeyim mi ey güzel anam:

Kan otursun kalplerine

Toprak dökülsün üstlerine

Savrulsun, paramparça olsun bedenleri...

Ne gözleri görsün, ne elleri çalışsın, ne ayakları yürüsün

Unutsunlar hayırlı ölümleri

İnsanlıktan nasiplenmemiş vahşi yaratıklar...

Ey güzel anam, gözlerin çok ıslandı

Buluta söyleyim de, bir daha yağmur yağdırmasın!..

Rukiye Çelik/ANKARA

14 Mart 2016

Bir şiir ağlama duvarı olmamalı; kin, nefret ve öfke içermemeli

Acıyı yansıtmamalı; boylu boyunca sayfaya keder yüklememeli

Ama inanıyorum ki; okuyan her kişi anlayacak yaşanan acılardan bundan başka cümlelerin kurulmayacağını ve bunun şiir değil bir duygu patlaması olduğunu...