Hiçken Hep

Hiçken hep oluyordu hep iken hiç,

Tesadüflerle başlayan her şey;

Gün gelip gerçek oluyordu,

Özlem duyduğumuz ne varsa;

Yitiyordu birer birer,

Susuz kalıyordu;

Özlemle suladığımız çiçekler,

Bükük kalıyordu; kağıdın önünde kalem,

Mürekkep yalatıyordu hayat,

Ve hep bendeymiş gibi kabahat,

Birken bin oluyordu dertler; nar gibi

Tütmüyordu gönül evimde ocağım,

Sanki; yetim kalmış bir yavrucağım,

Öksüzlüğümün sözünü veriyordu hayat,

Ve yalnız kalıyordum her mısrada,

Daha bir tükeniyordu umutlarım,

Tesadüfler kuyusuna düşsem de;

Yalnız Bir damla can verirdi toprağa,

Ve kalemimi kırsan da;

Sana açılıyordu gönül kucağım,

Bir daha kapanmayacasına,

Son bir mısra daha yazarsam;

Kendime bile yabancı kalacağım..