Hiç/kimsesizliğim

Avucumun yollarında

kız(ıl)lığının eceliyle karşılaşan hayatın deliklerinden

nefes keseme doldurduğum havayı

sarsam bir kâğıdın arasına

tütün olur ruhum Tanrıların ağzında

Öyle boğuk

Öyle soğuk

Rıhtımda unutulmuş yük eşyası gibi

tahtadan oyuk gözlerim

şafağını sayıyor

mavi sularda şehit olan gemilerin

Öyle zavallı.

Öyle acınası

Dünyaya gelen her bir çocuk

genleşmesine sebep hiç kimsesizliğimin

Sonbaharı dört gözle bekleyen yetim bir yaprağın

sabırsızlığı

içimde

Döküleceğim talihimin dallarından

Sığınacağım ve

ait olacağım topraktan yeni evime

Unutacağım beni hatırlamayışını annemin

Unutacağım doğarken rahme geri itilişimi

Unutacağım hiç kimsesizliğimi

Antik tebessümlerin kazılarından sağ çıkan

son düşümün bağcıkları

düğümleniyor boğazıma

Ayağı takılıp düşüyor uykularımın pazarına

Öyle kırık

Öyle satılık

Ey güneş

Götür beni battığın yere

Ey martı

Götür beni kanatsız uçulan şehirlere

Ey mezarcı

Götür beni ölüleri hapsettiğin yere!

Böyle hiç

böyle kimsesizim..