Hıçkırık...

Sarhoş güneş gökyüzünü şaşırınca

Doğada gün doğmayı unutur

Ölgün yağmur gecenin sessizliğine sarmalansa

Bir çoban kızı endişe içinde uyanır

Gün doğsun diye ibriğine bulut doldurur

/ ... /

Dağların tene döndüğü yalnızlıkla çoğalır

-çoğaldıkça heybetini kaybeder anlam-

Toprak aya bakar

-yapraklarda sallanır sular-

Şefkatli ana gibi meltemi çürümüş yüzleri okşar

Hiçbir şeye benzemez

-ıslandıkça yumuşar rüzgârın elleri-

Ahh!

Bir balıkçıl gagasını uzatmış

Fırtınada yırtılan dalganın yarasını dikiyor

İğnesi balık kılçığından

Hüznü kavislemiş ağıtlarla ağlıyor

Okyanus tırmaladıkça derinleşir insan eli

Derdine derman olur sanırsın kumun eksilmesi

Kayalar uçuruma dönüyor

Çekildikçe içinden ümitleri

Yitik düş derin uyur

Karanlık sonsuz

-Sen nereye gidiyorsun

-Sen nereye götürüyorsun

-kanatlarım yok ki benim-

Kirli bir tenin tozunu gömerken kuruyan nehrin yatağına

Suyun bastığı karaya dönüyor tutsaklığım

Her yanım çamur

Genişleyen alnımda söğüt izleri

Yorgun saçlarım gibi

Estikçe tarihten sayfalar açar

-El değerse taciz, ten değerse tecavüz-

Duygular kalır aciz...

Kanatsızlar yürümekten yorgun

Papirüsü hırpalayan tüy solgun

Ateşinden kaçanı kıvılcım sayar

Likit hıçkırık mürekkepte susar

Şiirler/de/ yanar...