Hiçliğin Avuçlarında

***

Bir "hiç" oldum zamanın avuçlarında

Ne eksildim, ne çoğaldım

Adımı unutan yollar kadar sessiz

Kendime doğru usulca dağıldım

Bir rüzgâr geçti içimin kıyısından

Ne iz bıraktı ne de ses

Suskunluğun en derin yerinde

Kendime yabancı bir nefes

Aynalar bile tanımadı yüzümü

Gözlerim başka bir Göğe baktı

İçimde kırılan her mevsim

Bir ömrün sessiz ağıtı

Ne bekleyen kaldı ardımda

Ne dönecek diye yanan bir ışık

Yalnızlığın ince harfleriyle

Yazıldı içime en uzun ayrılık

Sessizliğin örttüğü izlerde

Bir gölge gibi geçtim günlerden

Kalbimde yorulan bütün cümleler

Ìsimsiz dualara dönüṣtü

Kırık saatler taşıdım içimde

Hiçbiri aynı zamanı göstermedi

Ben ise hep aynı boşlukta

Zamana değil kendime yenildim

Ne bir sitem kaldı dilimde

Ne affedilmeyi bekleyen bir yara

Zaman en ağır yükleri bile

Sessizce toprağa gömermiṣ,öğrendim

Şimdi adımı rüzgâra söyleseler

Dönüp bakmam belki de

Bir avuç Gökyüzü kaldı elimde

Mavisi bile bana ait değil artık

sevay