Hiçlik

"şiirler kadınlara yazılır ve en güzel şiirler en güzel kadınlara

-en güzel şiirsizliğimin en güzel yokluğuna..."

gözleri şafak ikindisi bir uykusuzluğun kuranderindeyim

sağ kulağımın daha az işittiği o kar beyazı üşümüşlüğün

yüzünde his bulan gözlerimin ıslak kıvamında

dudağımda yarım yamalak bir ağıt"

kapındayım

üzerinden geçtiğimiz tüm karaparçalarından bu yana

eskiyen bedenlerimiz

ve aptalca gülümseyen dudaklarımızın altında biriktirdiğimiz

zikretmeye korktuğumuz isimlerimizle

hep kanlı canlı bir cenaze törenindeyiz

ben seni

sen beni omuzlayıp

kayboluyoruz saçlarının karasında

razıydımda

bir kez daha gülseydin dudaklarınla

"şiirsizdik"

devrim sonrası bir kalabalığın tam ortasında

en mutlu olduğumuz yerden unutuyorduk.

yarımdık.

kalmıştık.

her

şey

gibi.

Zaten sayılmazdı bu tükeniş

iki gelgit arasında sıkışmış bir dille

ökfem ve hasretimle

ancak bu kadar yazılırdı

yazılan

kehanet edilen bir şiirsizlikdi bu

evvelinde ne yazdıysam da

sonucunda onu buldum

devamı da vardı aklımdaydı.

devamında.