Hiçlik Üstüne

Bir şey olmak istedim,

ama hiçbir şeydim önce.

Ve belki en saf hakikat

hiçliğin içindeki ses.

Yıldızlar doğarken sustum,

çünkü doğmak, kaybolmanın

başka bir yoluydu belki.

Varlık…

Bir çizik zamanın yüzünde.

Yokluk…

Çizilmeyen boşluk,

ama hep orada.

Ben kimim?

Soran mı, cevap mı,

yoksa ikisinin arasındaki

sessizlik mi sadece?