Hoşçakalma

hayattaki tek değerlim

tek umudum.. tek dileğim

büyük tabularımı yıkan tek gerçeğim

hayat denen bu zorlu yoldaki tek sığınağım

ağladığım zamanlarda gözyaşlarımı durduran tek dermanım

yağmurlu günlerimde açan tek güneşim

sen benim hayat pusulam.. gönlümün tek sahibi..

şimdi yoksun..

aynı şehirde olmak bile yetmiyor artık

gittiğinden beri ya da sustuğundan beri

sayende yıkılan tüm tabularımı

yine sayende tekrar inşa ediyorum...

zamanında hiç gitmeyecek dediğimdin

hiç bitmeyecek diye sevindiğimdin

şimdi ise nerede diye merak ettiğim

neden gitti neden susuyor diye sorduğumsun...

reva mı bu yaptığın ?

bir kalbe aşk tohumları serpip

şimdi oluşan aşkı soldurmaya hakkın var mı ?

en azından bir damla olsun dök üstüme

biraz olsun hayatta kalmamı sağla

ya da küçücük bir ışık yak şu bitmeyen gecelerime...

zorlanıyorum anlasana..

olur dediğim şeyler olmamaya başladıkça

bitmez dediğim sen bittikçe

ve tükenmez dediğim bu aşk tükendikçe

bende bitiyorum.. bende tükeniyorum..

giderken attığın her adım, sustuğun her cümle saplanıyor kalbime

ölüyorum...

susuyorsun hala..

zamanında konuştuklarımı

şimdiki susmalarıma say der gibi

saydım evet.. ama yetmedi..

sustukların daha fazla çıktı bak..

sen sustukça çoğalıyor hasretin

ve hasretin çoğaldıkça ben azalıyorum

kader, kısmet ya da şans diye avunan kalbim

avunmak için bahanesi kalmayanlar vapurunda sonsuzluk yolcusu şimdi

artık rahat uyu yatağında

bundan hiç şüphem de yok aslında..

gidiyorum o vapurda bak bahanem kalmadı kalbimi avutmaya

kendine iyi bakma demek çok konuşmak olacak benim için

en iyisi mi sen kısaca hoşçakalma... !