Hükümsüzlük

Ve ben

Boş kaldırımların ıssız çocuğu

Ne dudaklarına bir şarkı yakışır

Ne yüreğine bir gölge

Gece gibiyim güneşini bekleyen

Karmakarışık bir yumak hislerim

Kendi içine taşmaktan yoruldu yüreğim

Ne derleyip toparlayan var

Ne de sahiplenilmiş bir sevgi

Kendimi yazıp kendimi okuyorum

Dizleri yorgun göğsümün

Sokaklarda hep aynı yüz

Köşeler aynı, kapılar aynı

En tanıdığım şey sessizlik

Ve sevgisizlik

Yağmur aynı yalnızlıkla ıslatıyor ruhumu

Susuyorum

Her geçen gün uzaklaşıyorum yüreğimden

Çıkmaz sokaklar korkutuyor beni

Bin cımbızla çekiyorum adımlarımı

Soru gelmenle ilgili

Cevabını bilmiyorum

Dedim ya

Boş kaldırımlar

Bir ayak sesine hasret lambalar, direkler

Ne gelen var

Ne geliyorum diyen

Hükümsüzlük yaşadığım aslında çocukluktan ziyade

Ne kendime hükmüm var

Ne yüreğime