Hümanizmalar

Hep sevdiklerim benden bir şeyler aldı

Kopardı ve beni yapayalnız bıraktı

Kimleri umudumu çaldı

Bazıları hayallerimi yıktı

Ama inadına sevdim ben insanları

Bekledim hep o güzel anı

Her sevginin ayrı bir tadı vardı

Unutma ağaçlar ve kuşlarda insandı

Attığım her adımda yüreğim diğer adımlara sevdalandı

Ayağım takılır düşerdim

Dudaklarım toprağa bir buse kondururdu

Ve kalkardım

Toprak benden kızıl bir ruj alırdı

Sonra sekseninde güzel bir bayanın elinden tutar

Onu karşıdan karşıya geçirirdim

Ve o da benden ayrılırdı

Ne ismini bilirdim ne düşüncesini

Ayrı dünyaların insanıyız der gülerdim ve giderdim

Oysa başka dünya yoktu

Başka Türkiye başka İstanbul'da yoktu elbette

O yüzden bir başka severdim dünyayı

Bir başka severdim Türkiye'yi ve İstanbul'u

Berduşluğumdan değil

Geceyi ve içkiyi sevdiğimden dolaşıyordum

Sabahlara dek tüm caddelerde mahallelerde

Yıldızlara bakardım

Şereflerine kadeh kaldırırdım

Onlar da bana göz kırpardı ağlardım

Her gün bir başka kıza aşık olurdum

Her gün başka bir kız terk ederdi beni

Kimin yanında bir güzel görsem

Kıskandığımdan değil

Gerçekten sevdiğimden ona tutulurdum

Ve hep unutulurdum

Aslında sevmek güzel şey be dostum

Herkes bir şeyler alıp götürse de senden

Bilirsin ki herkesle birlikte yaşayacaksın