Hüznümün Kara Rengi

Ah yiğidim, ah hüznümün kara rengi

Görmem mi sanırsın

Kısık gözlerine neler sakladığını

Kursağımda hercai sevdan

Belki de yüreğim asrın gerisinde atıyor kimbilir,

Ondandır ölümden zor geliyor aşk acısı

Ne çok birikmiş acılar göz bebeğime,

Dün aynada görmüşüm..

Bir aşkın dehlizine batar olmuşum

Kaç kez irkilmişim haykıran yürek sesime,

Mektuplar bağlamışım göç vakti kuşların bacağına,

Gönül kavgasından bitap düşmüşüm yaşamın tam ortasında

Ne yazık ki dolanıp durmuşum bir cesedin başında

Kıyamamışım üstüne toprak atmaya

Hala saf yüreğimle sevgiye önem vermişim

işte ben öyle sevmişim

Ah yiğidim ah..

Kaç kez kırmış fay hattımı artçıların,

Ve ben kaç kez kriz masaları kurmuşum

Suçlanan ben, üzülen ben, tükenen ben olmuşum ben..

Sen isyanla selam verirken tebessümle gelmişim

Sonunda anladım..

anladım ki... ağlanacak halime gülmüşüm

Sen gene yeniden...

yeniden limandan demir alıp,

yelkenler fora derken,

Maalesef ben...

Sözün bittiği yere gelmişim...