Hüzün Akşamıydı Zaman

Hüzün akşamıydı zaman

Dil ucunda

Şimşekler çakarken

Göğe çevrilmiş avuçlarıma

Bereket dilerken

Ateş yağdı bedenime

Yüreğim çocuksu sevinçteyken

Ve ateşe boşalan gökyüzü

Oysa çok hayallerim vardı alevden

Güneşe tutkun

Gece karanlığı tenim

Hasret giderecekken mahşere dek

Göğe asılı kaldı

Sana duada duran elim

Sokak kaldırımlarında ki

Ayyaş ayaklar ayarttı yüreğini

Ve uzanan kirli eller tuttu elini

Yalpalayan

Kaypak zeminlerde

Kopup git

Sana ait yürekten

Kopuk serseri yüreklere

Lâkin

Aldanma

Aşk üstüne

Zar atan

Barbut kumarbazlarına

Yağmur delirdi

Tepeden tırnağa inen hızda

Haydi

At kendini kuytu bir mekâna

İyiler çoktan çektiler ellerini dünyadan

Bari gölgesine sığın

Koluna girmesen de

Nefesi, nefesin

Bakışı yol arkadaşı olsun gözlerinin...