Hüzün Hazan Hayat...

Gözlerinin içi gülen,

Dudağı tomurcuklu kızı

Olsun istemiş hep anası

Olmuş da

Herkesler çok tatlı demiş

Kıvır kıvır saçlarıyla

Kıpkırmızı dudaklarıyla

Lakin büyümüş, büyüdükçe

Hüzün çökmüş gözlerinin içine...

Nedendir bilinmez

Dudağındaki tomurcuk açmadan solmuş

Kırmızı dudakları hiç konuşmaz

Saçları hüzünle dalgalanırmış hergün

Anlayamamış anası kızının gözlerindeki acıyı

Saramamış gönlündeki yaralarını

Gözlerinin içinin gülmediğini anlayamamış

Acı çekişini...

Kayıp gidişini...

Nedeni:

Herkesin gerçek zannettiği,

Acı ama gerçek olan gülümsemeymiş yüzündeki..

Hayat nedir ki?

Bir sahne mi,

Gerçek gülücüklerin gizlendiği?

Dedi ki Üstat:

?Sadece en çok gülenlerin en mutsuz olduğu andır hayat!?