Hüzün Rapsodisi Ve Eylül

----

Hüzün giyer gözlerim senli hasret rapsodisinde

İzler büyür ayak bileklerimde

Tutsak bir gidiş bu dönüşe bileti olmayan

Son vedada el kaldırılmadan açılan her duadan.

Gökyüzü mağrur bu gün

Güneşi büyütme hevesi kaçkın maviliğin

Ateşi çalıyor yunmayı terk etmiş kirli bir el

Pürtelaş kamer

İçimdeki kavgam büyür yankısı söylemlerime iz bırakır...

Geçmişe yazılmış çalakalem hatıra kırıntıları

Gecikmiş yarınlara hasret türküleri

Ve zılgıta gebe sevi gedikleri açılır ruhumun ücralarına

Yumruk kadar yüreğimden girdaba sürgün yerim..

Yüzüm hüzün söylenir

Başka lisanı olmuyor can özüm

Sensiz aşk flamalarım gönderinde hep yarıya inik

Gelişinle konfeti sağanına bürünecek eylül..

-Eylül kokuyor hüzün

Ya da hüzün kokuyor eylül

Gözler biraz ıslak biraz nemli..-

?'Ben sana hasret sayan

Çarpım tablosunun rakam düşmanıyım

Kaç defa sayılsa

O kadar ölürüm..''

-Ben sana boyanan her yelpazenin

Renk düşmanıyım

Ne kadar gözlerinin rengine aralansa

O kadar ağlarım..-

Pençelerin davetkar seni görmeme açılır anlarında sana gelirim

Pervazlarına ilişen başımın uyuşukluğunda

Solarken umutlarım

Bu gün can özüm bu gün

Bayramlar ölürken

Eylül hüzün geçitleriyle

Kutsanmış ağlak bayramlarını gözlerimde bırakır..