Hüzünlü Yaprak

Hicran örtüsü gibi serilmiş, hazanın dingin topraklarında,

Rüzgârla kıpırdar sürgün gibi, sararmış hüzünlü yaprak

Gidiverir yüreği uçurumun en dipsiz köşesine kuş olur

Gökyüzünün yolunu bulmak isteyen bir gökkuşağı gibi

Görünmezliği rengine karışır utangaç çocukların korkusuyla

Sobelenen bir sevda kaçağının deli adımlarını atıverir

Kırlangıçların güller taşıdığı yıkık kenttin dar sokaklarına

Cemrelerin düşüşünü tamamladığı bir eylül ayıyla

Virane şehrin bacalarından öfkeler tüterken

Yeşili sarıya dönmüş, yorgun ve argın kapıları çalar

Fırtınaya tutunmuş yağmurlu bir düş serabıyla

kaçak yolcu gibi sürükleyiverir kendini baharlara..