Hüzünlü Zamanlar

sen yoktun

giden kalanlar'a yazıldığında

ne hikmetse

koşu yolundan inerken

belki de

hüzünlü esintilerin

çıkışı başlıyordu

hep kalple

anılır ya koşu yolu

sen yine yoktun

bize de

kalp

kalbe göz süzer

ve köşe cadde

pastane düştü

ne tuhaf değil mi

majörü olmayan

bam teline basılmayan

mızrabı yitirilmiş

tatlı esintisi olmayan

bir şarkı gibi

geçti zamanlar

sen ;

uğurlusun

uğurun

mumunu

yaktın

yanında

fasulyenin

en tazesi

sarımsağı bol cacık

Ilgaz işi pilav...

hayır öyle entel dantel

işler değil

demiştik ya

sadece kendi

telaşsız

pilav üstü hüzünlü...