Huzur Sendromu

_ Dipsiz karanlıklar

elbette saati gelmeden görünmez güneş

belleğimde kalan düşçü gözlerimin yalnızlığına

sen hep aydınlıkta kal huzur

aldırmadan bu koca yığınlara.

_ Öylesine kurumuş ki içim

dokunsalar dağılıverecek sanki anılar

çiğnenmiş yollarda esen yele savrulup

bükmen gerektiğinde dizlerini gözyaşlarım

canımı acıtsan bile

ilerle

aldırma geceleri böyle uzun uzun bağıran

titreşen ağaçların dallarına.

_ Parlak bir sis altında

yaban zambağının solgun ve ıslak yaprakları kadar soğuk havada

çiy gibi yavaşça süzülüp kül rengi sulara

kayıp giden yaşam

duru serinlik saatlerinde.