Huzursuzluğun Şiiri

bir yangın gecesidir adını saklayıp da döktüğüm

yarı ıssız bir masaldan kopan buğular var üstümde

ahh hatırlıyorum ki gözlerin sahipsiz bir semaver

sokak köşelerinin yalancı tanığı sustukça büyüyen

gecenin sırtına örttüğümüz yıldızlar sahteydi belki

ama ben senin omzuna yasladım tüm geçmişimi

her dalga vurduğunda kıyıya

bir karınca yuvasında hapsolmuş aşk gibi küçülürdük

yüreğimizle kazdığımız kuyular yusufun habersizliğiyle doldu

ahh züleyha kimdi kuşların kanatlarında unuttuğumuz senfoniyi besteleyen

biz ağlamaktan yorulmuş bir dua gibiydik

her amin bir başka ihanetin peçesiydi

gövdemize dolanan acılar

meydanlarda salınan mendil gibi

kırmızı siyah mavi

dudaklarımızda yarım kalmış bir gitme sancısı

ve sen

gözlerindeki ceylan ürkekliğiyle

bana unuttuğum çocukluğumu armağan eden

sahi kaç mısradı aşk

böldük de hiçbir anlam kalmadı geriye

bir gün bizimle gülecek sanmıştık geleceği

her harfi kana susamış bir kalemde saklıdır

her satır bir devrimdir içimizde

ve ben seni tütün kokan ellerinle değil

düşürdüğümüz kelimelerle severim

ah sevgili

ne bir bıçak kadar keskindi aşk

ne de bir yara kadar sessizdi

bizi bölüştükçe büyüttüğümüz zamanın tanığıydı

kuşlar kanat çırptı göçtüler

ama sen hep kaldın o mahzende

kendine bile ulaşamayan bir masalın düşü olarak

işte

bütün çığlıklarımın özeti

ben seni sevdim

bir kış semaverinin altında yanarak

ve söneceğim

bir yaprağın kıvrımında saklanarak