Hüzzam Çalar Nağmelerim

''Herkes ,

kendinden sorumlu değildir aşkta.

Unutma sevgili ,

tek başına yaşanmıyor bir sevda''

Senden ötesi suskunluk

renkleri yitik ardının, alacayım

düşmüyor gözlerimden umudun ışıltısı

ve sonu gelmeyen bir caddeydi ağlattığım

karanlığındayım bir şehrin

ışıklarım kırılıyor

sen görmüyorsun, canım acıyor

yıldızlar çaldım kirpiklerinin gecesinden

gülüşlerin döküldü kollarıma

ucu tutuşurken içimdeki kentin

haberin olsun istemedim üşümelerimden...

Sen otur sevgili

ben satır satır kanarım

karanlığa davetti tüm gün batımları

kırık dökük öyküler giydim üzerime

yüreğim, Şems'e aşık Mevlana'ydı

yitik düştü tenim bir güz yeline

sensizliğim

bir şehirden diğer şehre bağlıydı...

Sensiz bir eksiktim oysa

sensiz bin fazlaydım dünyaya

merak etme

ellerimi bıraktığın yeri biliyorum

ve her sene ölüşümü yeniden anımsıyorum !

Hangi bakışının cinayetiydi bu

bir sabah kaç acıyı taşırdı şafağında

ya da bir güneş

kaç günahı avutabilirdi yalanında

anlatsana...

Biraz bekle ne olur

düşlerimi uğurlayıp geliyorum hemen

gözyaşımı en çok yüreğime sattım

hep, kendimi kandırdım içimde çoğalırken sen...

Yeni bir lehçede yorulmalıyım sana

konuşabilmek için

yeni bir alfabeye sığınmalıyım

hüzzam çalıyor bütün nağmelerim

aşkın narı'ndayım

ellerimde bir avuç pişmanlık

sukutun bastırıyor gecemin çığlığını

öyle bir acıdır ki

rüyalarımda bile yapayalnızım

oysa,

oysa mavi benekli çocuktu duygularım.