Hypatia

gül sızısıdır

kor kor har har koyunda köz ağrısı hypatia

bir tutam tunca vurulduğumuz iskenderiye mavisinde

yağmura kana kana emildiğimiz şafağa deniz yüzlü

bir çocuk verdiğimiz

iniltilerine akdeniz’e yakalandığımız dip sancısı

yaprağında seviştiğimiz

kar beyazı sırtın begonvil dallarından aktığımız

böğürtlen göğüne sulandığımız oyuğun gelincik kanadıdır

göğsünden köpüklü nehirler kaldıran kirpiğin

ağanına derinlerinden bakma şuursuzluğu hypatia

susuzluğu uslarından indiğimiz pınarlarının

ruha yansıyan delici ateşi

üşür gibi çekip eteklerini aniden

bastıran buhranlardan beli bırakışı

güneşten bir parça kopararak kollarıma düşüşü

çölünde haresini sevdiğimiz suyun

ay ışığını yüzünde görme arzusu

damlaya atılan pençenin köprücükte kıpır kıpır dürtüsü

sağrılarında denizleri titreyen yakamozların

sonsuza karışma isteğidir

nefes nefese sayıkladığımız kucağın damlayı

göğeren çiyi

külünü ışıyan ümididir sevdanın

o sevdadır ki ışığın en karanlık yüzünden doğar hypatia!