İbret Taşı

/sanırsın ki

her taş atıldığında sadece şeytan taşlanır

bilemezsin

içimde ki ibret taşlaşmıştır/

fena bir yerimden koptuğum doğru

en uygun yerimdir bu işin dosdoğrusu

azapla zina halindeyim şimdi

sorun değil ağlak ruhum

tanrı katında sensindir tek baki

nedir yani bu zamansız vaveyla

hangi imamın gırtlağında çalacak ara nağmem

ikindi bile değilken daha

her kaza sonrası

bu hangi sevgilinin bedduası

okundukça yar dilinde nefretin selâsı

örtünüyor gözlerimde ibret kelimesi

aşk deyu deyu çekildikçe etlerim

sınandıkça anladım

şükür sadece dudak payı

ya sabır ya sabır ya sabır

salladıkça sabrı selamete

er kişiyim ya

niyet bozdum bu gece

ya ölürüm

ya da öldürür/üm

uygunsuz bir hergele işeyecek şimdi

destursuz hiçliğime

kabir başı ayyaşlar dilinde hep aynı hece

ahh be canlar

daha ne kadar güzelleşeceğiz ki

aşk bizi çirkin gösterdikçe

acıyı taşa vermiş ya yaradan

o da çatlamış tam ortasından

derdi de verince kula

dermanı ara ki bula

derdimden değil ama

gerdiğinden olsa gerek bu ibretlik aşk

gerildikçe içimdeki kemancının yayı

leşler korosu buluşacak aya irini de

irin renkli kutsal bir bakir/e yalvarıyor sana

/ben değil/

ahh kan rengi kutsal olmasa

yıkanırdım o tende

zemzem tadı terimle

madem aşk bu dünyada

ölüsüyle değil

dirisiyle yıkanırım... huzurunda...

alicengizoyunu

(...taştan kalbine yazı yazılmıyor, bu yüzden şiir yazıyorum anlasana...)