İç Çöküş

Hüznün imzaladığı bir hayattı bizimkisi,

Bu yüzden çok sevdik şiiri...

Ne kırlangıç özgürlüğünde

Ne taze yosun kokusunda

Ne de istiridye özgünlüğünde

Bir hayat bulamadık, bulmayalım.

Hangi dağı aştıysak ardı hep yalnızlıktı,

Bir kalem bir kâğıt,

Sol yanımda hüzne ağıt

Sanma ki sevmiyorum

Ben yalnızlıkla aşık atıyorum.

Birde sağlam iradesi gönlümün

Demir döver sorsam kendine,

Oysa bir şiir görse, dökülürken yüreğimden

Alır başını gider,

Ne ben kalır, ne ah

Yok, olur kendinden.

Yok, olmaya meyilliyiz az biraz,

Var olmanın telâşesin de,

Ne de olsa yaşam var en ağırından

Ne de olsa sevdalar var en ağrılısından.

Varlığının güzelliğini bir güne sığdıracaksam eğer

Geri kalan ‘üç yüz altmış dört' gün hesap sorsun benden

Diyebileceğim bir sevdam var misal,

Ben ona öleyim, o bana hep visal.

Belki bu bir iç çöküş, belki de, öze dönüş

Yalnızlığı burada kalsın şiirlerin

Yetimliğimiz burada,

Fon müziği tadında hüznümüz burada...

Hani dağ; dağlanırda, yanar ya alev alev

Yanmalıyım özümde bende,

Suretim dar-ı Dünya'da kalsın

Aslı'm ukba'da muteber.