İç Döküşüm

Giderken bıraktığın sevgi kırıntısını

Senden habersiz büyüttüm içimde

Sensiz çürürken bu cansız bedenim

Ben seni hiç unutmadım...

Seni, içimin oyuklarında saklıyorum

Kimse bilmesin, kimse dokunmasın diye

Adını kalbime fısıldıyorum,

Kimse duymasın, kimse çalmasın diye...

Eğreti dostlukların meskeni olmuş divane gönlüm

Ne dost kalmış yanımda, ne adam gibi bir seven

Kaç darbeye dayanırım, kaç kere kanarım daha

Söyle ey yosun gözlerine yandığım,

Söyle kaç gece daha ölürüm sensiz...

Bırak sevgilim, avuçlarında kader çizgin ben olurum

Saçlarına değen rüzgâr, tenine değen yel ben olurum

Her yalanına kansam da, göz göre göre

Yine seni bekleyen bir ben olurum,

Yine sana yanan bir ben olurum...

Ne kadar küçülsem de bilirim dönmezsin geri

Hadi al yerden yere vur, en mağrur halinde istersen çiğne

Ben sus derim ümitlerime, sus derim dilime

Aşksız yalnızlıklarımın suskunluğunda boğulurum...

Ey sevgili!

Ardında yıkık bir adam var sanma

Ardında törpülenmiş bir kalp var sanma

Son perdesini oynadığım bu sahnede

Sen olmasan da hep zihnimdeki odamda saklı kalacaksın...