İç Sesime Serzeniş

İç sesimin içselleştirdiği duygulardan

Donuk bakışların koynuna salıverdim kendimi

Kendimde bir ben ararken

Derinliğinde yitirdim aşk denilen maviyi.

//

I- Hayat telaşına düşen duygusuz insanlar

Hayat denilen gerçeklik yüreğime düğümler attığından

Ruhumun engin bahçesinde yapraklar ölüm sessizliğinde.

Sahi aşk neydi?

Bunca çetrefillik içinde aşka sıra gelir miydi?

...

Bu hayatı yaşlandırdıkça

Yaş aldı ömrüm aşkın nefesinden

Tevekkül'ü yitirmiş yüreğimin

Ritmi bozuk duyguları yaşamaya ağır geliyor

II- Yunus misali Aşka aşık ol

Aşk için derler ki

Umudu sevmeli evvela.

Umut insanın aşkı aşk yapan

Emsalsiz hissiyatıdır.

Her yükselişin bir düşüşü olur elbet;

Yunus gibi aşkı ararken, O aşkı benliğinde zirvelere taşıdı oysa...

Revan olmuş, yüzünde çizgiler olan bu beden

Tas tamam Yunus olmak için, daha nice yol arşınlamalı?

III- Veda ile vedalaşmak

- Yeniden zirvelere kanat çırpmak istiyorsan, ruhunu toprağa çevirmeli ve hissetmeye başlamalısın.

İnziva etmeli yürek,

Kendi yüreksizliğinden arşa doğru.

Maviyi son kez selamlamalı

Bulutlar onunla kucaklaşmadan evvel.

Zamanın döküntü hayatlarından öteye

İç sesimin umarsız çığlıklarında kaybolmalı.

Zümrüd-ü Anka gibi küllerinden doğmasını beklemeli

Yitirdiği heyecanı bulma temennisiyle...

Bir şiir yazmalı içimdeki sessizliğe

Yankılandıkça kendini bulmalı

Kendinden öte bir yürekte,

Yunus olmalı...