İçerdeyim Baba

hızla akıp giden o bulanık nehir nedir?

kaynağı neresi baba?

seçmeden içine düştüğüm

üstünde sürüklenip gittiğim o ceviz kabuğu

yoksa, nuh tufanındaki malum gemi mi?

yaşama içgüdüsüyle tetiklenip

yürüdüğüm yollar ve düştüğüm açmazlarım sonrası

çözülüp dağıldığım azgın suların ardından

ara ara durulup, koklaya durduğum

bir azap çiçeği miydi kutsal dediğin hayat?

evet baba!

dar bir aralıkta çılgınca koştuğum

boğuştuğum ve yorulduğum

ve hep kaybedenler kümesinde olduğum

bir savaş alanı mıydı bıraktığın o köhne miras...

ha boğuldum ha boğulacağım korkusuyla baba

çırpına durduğum bir anafor mu bağışladığın ömür

ya da kaygan bir zemin, güvensiz bir sığınak mı?

şartlarına uyum sağlamaya istemeden alıştığım;

alıştırıldığım hatta ;

kendimce her anını

anlamlı kılmaya çalıştığım bir imtihan yeri miydi dünya?

yoksa, toptan bir hayal miydi tüm o görüntüler, sesler, kokular...

içerdeyim baba

içerliyorum dört duvara

tutunamadım hayata

erteledim aşklarımı

rafa kaldırdım umutlarımı

geçiyor günler metal soğukluğunda

demir parmaklıklar ardında

günahlarımla başbaşa

yaşıyorum

ölüyorum

yaşıyorum

ölüyorum

ruhumda bitmez karmaşa

gencim daha

kopuyor içimde kasırgalar

kimse görmüyor baba...

Gurbuz