İçimdeki Mavilere Gömüyorum

Bu gece;

İçimde uçurumlara yuvarlanıyorum

Gözlerim hüzün bulutları topluyor

Yağmur çığlık çığlığa yağarken dışarıda

Marmara da bir kent üşür sensizliğe

Sokak çocukları sığınacak yer arıyor telaşla

Bir yuvaya özlem duyuyorlar

Saçlarını okşayacak bir elin hayaliyle

Çok mu şey istiyorlar sizce

Toprağa düşen her damlada

Umut tohumları filizlenir belki de

Söyle;

Nasıl dayanılır bunca acıya

Senle başlayan cümleler eksik ve sakatken

Varlığına tam alışamadan

Yokluğun mudur bu denli acıtan

Neydi ki suçum bu kadar büyüktü cezam

Ağ' lak hayaller kuşatmış dört bir yanımı

Nasıl başa çıkabilirim ki

Sensiz hiç bir şey tat vermiyorken

Bize;

Sancılı şiirler yazıp

Satır aralarına gizlediklerim

Kulaklarımda volta atarken sözlerin

Us'umda karanlıktan çıkılmaz tüneller

Çözmeyi beceremediğim

Akılımın almadığı denklemler

Alınıp küsmeler ardına bakmadan gitmeler

Yokluğunda;

Her şey anlamsız

Sol yanımda bir kargaşa

Bunu yaşamak gerek anlatmak imkansız

Gerdeksiz bir gecede bakir duygular ölmüşken

Göz pınarlarımda yıkadığım senli düşleri

Kimseler görüp duymadan sessizce

İçimdeki mavilere gömüyorum