İçimdeki Yalnızlık

Suskun gecelerin koynunda büyüdüm ben,

Kelimeler boğazımda düğüm, gözlerim nem.

Bir yanım susmakla, bir yanım bağırmakla meşgul,

Kalbimde yankılanan tek ses:

ben ve içimdeki gürültü.

Bir dünya var içimde, kimsenin bilmediği,

Gülüşlerin ardına saklanmış bir hüzün ülkesi.

Ne bir kapı var çıkışı olan,

Ne de bir yol var dönmeyi bilen.

Orada ben varım, eksik ve tamam aynı anda,

Kendimle baş başa kalmanın ağırlığında.

Bazen bir cümlenin içinde kaybolurum,

Birinin gözlerinde ararım kendimi.

Ama kimse bilmez; ben çoktan gittim,

Yüzüm buradaysa da, ruhum uzaklarda bir yerlerde.

Bir kahkahanın ardında titrerken içimdeki sessizlik,

Kimsesizliğime sığınırım gizlice.

Kalabalıkların içinde bile üşüyorum artık,

Sesler var, insanlar var, ama hiçbirinde ben yokum.

Bir tebessüm takıyorum yüzüme,

Kimse görmesin diye içimdeki kırığı.

Ama geceler biliyor beni,

Karanlıklar, sustuklarımın dilini ezbere biliyor.

Bir zamanlar umut derdim her şeye,

Şimdi umut bile yorgun içimde.

Kalbim sanki bir odaya kapanmış,

Kilitli, dağınık, tozlu.

Kimse girmiyor içeri,

Ben bile bazen girmek istemiyorum.

Bir pencereden dışarı bakıyorum her gece,

Gökyüzü bile bazen benden uzak gibi.

Ay orada, yıldızlar orada,

Ama hiçbiri bana dokunmuyor.

Belki de ben, dokunulmak istemiyorum artık,

Belki de bu yalnızlığı kendim seçiyorum,

Çünkü o, gitmeyi bilmeyen tek şey oldu hayatımda.

Yalnızlık…

Korkmadım senden hiç,

Çünkü sen oldun en sadık yanım.

Ne ihanet ettin, ne gitmeyi bildin,

Ne de beni ben olmaktan vazgeçirdin.

Seninle büyüdüm, seninle sustum,

Seninle öğrendim gerçeği,

kimse kimsenin evi değilmiş aslında.