İçine Kör Ev

Penceresi kör evin

Eşiğinde uyukluyor anılar

Güneşe hasret.

Yıllarını esirgeyen ayrılık saçlarında

Geceyi tarayan gümüş ev

Ayrılmış mucize kanatlarına

Örgüsü düşerken yüzüne kederin

Ellerin elimde özlem

Sokağa uluyan ayrılığın ayak sesleri

Uzaklaşıyor köpeğin salyasına basarak

Köşeye kıvrılmış eğrelti otu

Sarkıyor Yusuf’un ayaklarından

Sabır kuyusunda oynuyoruz özlem sen ve ben

Kim düşecek kristal gökyüzünden

İhaneti kim boyayacak Yakub’un gözlerine

Hikayesi olmayan baykuş tünüyor Ribatın camlarına

Tuz buz özlem keskin kırıkları ile bezirgânın yükü

Nasipli değilsin köle pazarında

Ayyaş ve kör sahibin:

İnce dalların donuyor

_Geç kaldı bahar ve sen

Hiç kimsesiz yolcu_