İçten İçe

bu...

hayır...

şimdi şu...

şu delirmiş Dünya'da yaşadıkça

söylemeli can vermek istiyorsan

ilkbaharda sokağa gel

nereden yandın canım söylemeli

toprak renginin bazen mavi olduğunu

bazen yüce ellerin rüzgara durduğunu

gökyüzünde denizin nasıl tuttuğunu

Ay, Güneş'i nasıl çekerse

göç mevsiminin olmadığı yerde

balıkların nasıl uçtuğunu

ve mutlak söylemeli değil mi doktor

şiirlerden şiirler yazılmazsa hayat durur

yoksa ezelden denir

kadınca şahlanış hep aklından vurulur

faydasız aklın sarsıntısını söylesem mi

hele hele kurtuluşu yok söylemeli

ayyuka çıkaran kader şarkılarının

gırtlak sesinin iyileştirici tesirini

nasıl söylenmez bildiğim bir aşk var

bir aşk var tanrının sarıp sarmaladığı

yoksa kaç travma sonrasın da söylenecek bunlar

zaman var

söz dilimi zaman var

varda zamanın katlanmaması diye bir söz var

ne felaket bir zaaf o katil tutsaklık

''cins ve cibilliyet'' der bazıları

söz ne büyük aslında

cins yok

söylersem azap doğurgana gün yok

onca kelimeleri

kim kime bırakmışsa vardır bir bildiği

söylemeli birleşen milletin koynunda

mesela dün uzaktı

gün buzuldu

kimseler görmedi

öptümdü gecenin matemini

çünkü hayvan gibi yaşamak adaletsizliğin çığ gibi büyümesi

herkesin öyküsü başka kadındı

bak liflerini suya yatırdığı hücrelerinde ne vardı...

''Bugün yılın son günü... Sokaklar caddeler Beyaz'a büründü. Hava oldukça soğuk. Ben sıcacık evimde öylece olduğum yerden, dağları seyrediyorum, çatıların üstündeki karları, caddeden gelip geçen insanları. .. Bu hafta kemoterapi almadığım için kendimdeyim. Lakin günde aldığım sayısını vermeyeceğim ilaç takviyeleri ile birbirini aratmayan anlar yaşıyorum. Çok zor olsa da buna da şükür diyorum. Yaşadığım duygular her biri kendi içinde farklı hisler olsa da beni duysallaştırdığı anlar oluyor. Ama hiç bir zaman kendimi bırakmıyorum, şükrediyorum ve Güzel Allah'ımdan bana güç ve sabır vermesini diliyorum. Sadece bana değil bu yolda benimle birlikte olan, bana bakan aileme oldukça büyük bir aile... Ve sizler her zaman ki gibi yine mutlu ediyorsunuz varlığınızla...'' (Seval Akbaba)

çiçeklerin gölgesinde

çocuklar

çocuklar gibi uyu

şad ol güzel insan

şad ol

bir kaç gün daha geçse yok kadınlık tarihler boyu yıkıntı

şimdi gününde

üstelik kendi çeperinde sancılanır içten içe...