İç/ten Kopan Rüzgar

Rüzgarlar kifayetsiz kaldı baharımın sonunda. Gel/se (idi) keşke.

V/arsın beyaz acılar da yağsın üstüme

tozlarla avunmak var zaten kaderde

V/arsın sürgün gibi savursun hayat

gözyaşları alışkanlık kelimesini oturtmuşken kadere.

boş çerçevelerimle

baksam da dünyaya

belki renkler sunarlar dünyama bir bir.

isterim ki yüreğimi bilsinler isterim

sadece nefes değil,düştür dünyalar.

.............bir imza at! sen de sonra.

..................belki anımsarım tozlu yapraklarımı .

............................ve ben de içime çekerim nefesimi

...........üflerim dağlara taşlara.

................hüznü onlara anlatırım.

....................yakar geçer acılar da,yağmurlarla yeniden doğarım.

.........resimleri sıralarım gözler önüne

.....kimse bilmesin derken dudaklarım

...............bilmesin ünlemlerim, bilmesin acı.

.......................acı acıyı bilmesin derken ben

..........gözyaşlarım gömülsün gözlerine.

........ve sonra güvercinlerimi uçurayım sana

.....öldüler desinler gözlerine

............öldüğümü bil.

....................öldüğümü bil isterim.

.........gözlerine acıyı gömsünler.

................yine de aşkı* bil isterim.

.....................akmayan gözyaşlrında,ya benim kurumuş gözyaşlarımda

..........nefesini gelipte toprağıma göm isterim.

'belki de toprağımda nefes alabilirim.

09./