İdama Mahkum Sevda

ben bana yargıç olurum bundan sonra

kalemimi kendim kırarım

bu ruh fazla iyi bu bedene

sağlam bir azı dişi gibi

kerpetenle koparılsın bu ruh bu bedenden

yakılmalı bu beden

hemde...

taksimin göbeğinde

iğrenç bir koku sarmalı tiksinilmeli

burunlarına mendil basmalı

sosyetik nazerenler

cesetime bakan herkes küfürler savurmalı

hemde ne küfür

kulaklarını tıkamalı anneler çocuklarının

cesedimden çıkan dumanlar kaplamalı gök yüzünü

ve simsiyah bir kar yağmalı o gece

istanbul'a...

gidişinin yasını tutmak için

siyaha bürünmeli ki

istanbul

işte o gün anlarlar kaldırımlardaki

ayak izlerinin beni nasıl

ezdiğini...

ve bir kar yağmalı istanbul'a

gayri meşru sevdaların piçleri bile

kar topu oynamalı simsiyah karlar üzerinde

bu gece...

öyle bir yakarış olmalı ki bu

nasır tutmuş bütün yürekler ağlamalı

erini kaybetmiş yeni gelin gibi

üzerinde gece karası bir elbise

salya sümük bir mendil dayamalı

gözlerine İstanbul bile...

onsekizaralıkikibinon