İfade-i Meram
Hayata namı dilber sarsam usul
Neyleyeyim adım olsa Rüveyda, Saliha...
Kolay mı kendi zannınca gönlümdeki esrarı
Bürünmüşse aşk beklerken adam sandıklarım
Küfrü sakın söyleme dedim sonra dudaklarım
Görelim kim ak kim karaymış vesselam
'Fısıltıyı ancak, duyması amaçlanan duyabilir...'
Soluk soluğa kalır yinede gökyüzü utangaç
Durup bir mucize gerçekleşmesini bekler
Sen ki sözlerin iyi anlaşılmıyor derken
Kader!.. deyip geçer
.. Unutmuşken kendi adını özlemek
Bir Cellat ki, ayrılığın boynunu vurmuş!
Bağışlar mı bakma sevdiğim alışkanlık der
Bilir acı üzerine sınandı mı konuşur
Her saba da günü yoklayan mülteci
Eğer ki kalem kudretinde düşlüyor ise
Lütfunla iki gülüş yazmasını da bilir
Bak ne diyor sırrın sahibi beynime
Fikrimi gusle ettirmeli gözlerime
Örtülmüş bahane iki avare ayak izime
Anlaşılan bazılarının gamzesine yarabbim kalbini verir
Varlığınla şükürdür deriz güllerden bezeme
Utangaç çocuklar dillenir şimdi ta içlerinden
Dinle beni derim;
Kah kuyu başında kah dibinde konuşurum
Bin neşeyle içim dolup taşar ya
Sen, benim özlemini çektiğim her şeysin
Duruşum yüreğimle bilesin masum yetim
Okşanmış ellerimle çekilmiş tespih taneleri
Üşenmeden dua ederler ya bismillah diye
Yalvarışlarım ki duyan Rahman az ötede
Bilirim gönle doğan manalar bolluğunda
Kusuruma bakma yine nefesime sarılmışım
İçimdeki pınarın hüznü bilen çünkü bir tek sen!
Kim unutup gitti,kim bıraktı bizi
Şehadeti olsun bu şiir
Yalanı yok yandı yüreği ifade-i meramınla