İhtiras

Bu ihtiras,

Kendi gölgesini ısıran siyah bir hayvan

Gecenin en kör noktasında nefesimi kemiriyor

Bir çukur gibi büyüyor içimde

Hatıralarım çoğaldıkça ben azalıyorum

Yalnızlık artık bir misafir değil

Dizlerimde çöreklenmiş kadim bir yaratık

Kulaklarıma karanlık dualar fısıldıyor

Ayaklarımı soğuk bir zincire bağlıyor

Gözlerimin ardı daimi bir gece adeta

Hiçbir sabah uğramıyor buraya

Gökyüzü çoktan çürümüş

Yıldızlar bile bulanık

Rüzgâr, yüzümü yoklamak ister gibi

ama o bile uzak

Karanlık beni seçmiş

Diğerlerinden daha sessiz olduğum için belki

Kalabalığın ortasında, görünmez bir mezar taşı gibi

Gölgesi kendinden ağır bir yalnızlık taşıyorum

Adım attığım her yerde

Toprak önce benden korkuyor gibi titriyor

Bu dünya beni içine almıyor artık

Kapılar yüzüme kapanmıyor

beni hiç fark etmiyor

Varlığım, kırık bir lambanın

titreyen son ışığı kadar geçici

Bu ihtirasın ağırlığı

Kendi ruhumu taşıyamaz hale getirdi beni

Ellerim sanki geceden yapılma

dokunduğu her şeyi solduruyor

Dünyada kalamam artık

Çoktan bırakmış beni

Sadece geç kaldığımı yeni fark ediyorum

Karanlık dışarıda değil

Kaburgalarımın içinde büyüyor

ve ben artık

kime/neye/nereye ait olduğumu bile bilmiyorum