İhtiyar Bir Düşün Bastonu

bir balık beni tuttu Galata köprüsünde

iri yarı bir balıktı

sonra karaya attı sırılsıklam

sevme vaktiydi İstanbul'un

acelem vardı

buğday verecektim,

yeni cami güvercinlerine kuşluk vaktinde

hiç kimseyi sevmek gelmedi aklıma

üç ihtimalin kulağını çekti,

ihtiyar bir düşün bastonu

pirinç ayıklarken sıkılgan kadınlar,

daralmış evlerde

dünya yuvarlaktı

uzundu uzun kaldığım yol üstleri

boy attığım tenhada ağladı,

sokak erkekleri

balık ekmek yedim inadına,

Kalyat-i Barbaros'ta

bıkkın dudak kıpırtılarımla

dışım soğan koktu

resim yapıyordu Van Gogh'un biri,

Sultan Ahmet meydanında,

öpecek Fransız sordum öylesine,

sözümü yerken

yoktu...

denize intihar gibi baktı Sarayburnu'nda

eski bir Türk filmi

bir vapur el salladı ,

yandan çarklı annesine

küçük bir vapurdu

bil dedim vapura,

hangi elimde dün

şehrin orta yerinde

bir sokak çıkmaz oldu

Beyoğlu'na yuvarlandı,

kapağını bulamamış bir tencere

of çekti,

otuz beşlik bir şişenin

dördüncü kadehi Nevi-zade de

akşamdan ıslatılmış iki avuç fasulyeye,

havuç kattı pilaki

kuru bir baklayı ezerken farkındasızlığım

iri kıyım bir çoban salatası ile,

efelendi boy,posumuz

yeşillendim sonra ,

elinde derenin otunu taşıyan çiçekçi kıza

esridi yeşil erik çekmeyen canım

yeşil taburesini tekmeledim İstanbulun ,

üçe kadar saymadan

hiç kimseleri öldüler dolandığım şehrin

hiç kimseleri sevemedim...

bak bu şiirde de yoksun Z...

Suadiyehaziranikibinondört