İhtiyar Kemancı

Beşiktaş'ta hala esrik zamanlarının

Şarkılarıyla avunan eski bir apartmanın

Sofasında rastladım ona bir ay önce

Kâh kemanını yastık yapar uyur

Kâh bir sokak köpeğiyle paylaşırdı

Bir yudum kuru ekmeğini...

Yüzünde yılların çizdiği derin bir resim

Sakallarında geçen kıştan kalma kar

Damarları çıkmış ellerinde bir ahenk

Tavırlarında aleni bir nezaket

Üstü başı dökülüyor ama o mutlu

Kemanı yanında ya!

Hatıraları var ya!

İş çıkışı yine oraya gittim geçen akşam

Kemanı ve köpeğiyle oturmuş

Eski bir gazeteyi okumaya çalışıyordu

- Haydi gelin, dedim, birlikte iftar edelim

Gülümsedi, sonra başını önüne eğdi

- Beni kimse aşevine almaz ki!

- Öyleyse izin verirseniz ben kalayım burada

- Hem belki iftardan sonra keman da çalarsınız bana

- Hay hay, ama bir tek şartla

- Bana beni sormayacaksınız asla!

İlk defa o akşam dinledim onu

İsmini ve sözlerini unuttuğum

Ama melodisinde kaybolduğum

O eski şarkıyı çalıyordu

Gözleri kapalıydı

Yüzünde yine o tuhaf tebessüm

Mutluluktan desem değil

Acıdan desem hiç değil

Sanki bırakıp bedenini kemanın sesine

Ruhu uçup gitmişti bilinmeyen bir yerlere...

İçin için inledikçe kemanın üzerinde arşesi

İnceden inceye titredi yüreğimin bam teli

İçimde kaynayan meraklı sorulara rağmen

Sustum, gözüm üzerinde dinledim sessizce

Acımadım, inanın acımadım haline

Sadece üzüldüm ve merak ettim, acaba

Feleğin hangi çemberi değmişti ömrüne

Belki fakirdi belki yalnız ve aç görünüyordu

Ama hep belli belirsiz o garip tebessüm

Süslüyordu kirden zor seçilen yüzünü

Uyurken bile...

İftarlık alırsınız diye biraz para vermek istedim

Aldığım cevapla olduğum yerde kalakaldım:

- Ben ücretimi peşinen aldım ya hanımefendi!

Sordum soruşturdum, kimse tanımıyor

Kimse bilmiyordu kim olduğunu

Nereden ve neden geldiğini...

İki yıl önce eylülün üçünde akşamüstü

Çıkagelmişti elinde kemanıyla

Sonra adını Karabaş koyduğu kangal kırması

O sokak köpeği sahip çıkmıştı kendisine

Apartman sakinleri yemek veriyormuş

Güngörmüş eski bir beyefendiymiş

Ama mecbur kalmadıkça

Kimseye tek söz etmezmiş...

Bu akşam yine aklıma düştü ve

Barındığı o apartmanın önüne gittim...

Karabaş öylece küskün ve ağlamaklı

Yatıyordu boylu boyunca sofada

İhtiyar kemancıyı bekledim bir süre

Apartmandan çıkan bir yaşlı bey

- Beklememden şüphelenmiş olmalı -

Kimi aradığımı sordu gözleri yerde ve üzgün

Sanki ağzımdan çıkacak her kelimeyi

Önceden sezmişti...

Ben daha ağzımı açamadan

- Gitti kızım, dedi

- Bir daha dönmemek üzere gitti

- Dün toprağa verdik kendisini

- Tıpkı iki yıl önce

- Bir eylül ikindisinde geldiği gibi

- Aynı gün, aynı ikindide sessizce gitti

- Hiç kimsenin bilemediği o meçhul hikâye de

- Kendisiyle birlikte bitti...

Beşiktaş, 05.09.2009