Ṣiir Susuyor

*

bir kum saatinin kırık belinden

zaman dökülüyor

tersine yağan karlar gibi

taneler yukarı uçuyor

göğün boşluğuna tutunmaya çalışan

bir çift unutulmuş nefes

paslanmış bir çan sesi

düşüyor avuçlarıma

avuçlarımda eski bir tren istasyonu

rayların üstünde koşturan kedi gölgeleri

her biri başka bir geceye açılan

kapıları tıklatıyor

görmediğim bir şehirden

pul koleksiyonu yağıyor üzerime

her pulda farklı bir yüz ve aynı hüzün

bazen aynalarda büyüyüp

kapı diplerinden sızıyorum

bazen de bir rüzgârın beline sarılıp

hiç doğmamış sabahları arıyorum

kırık bir pusulanın

tam kuzeyine denk geliyor yüreğim

o yüzden yönüm hep sende kalıyor

senden dönmek ise

uçurumun altına bırakılmış

çocukluk fotoğrafları gibi

hiç mümkün olmuyor

sonra bir tütün paketinin içinden

mavi bir nehir çıkıyor

dudaklarımda içilmeyi bekleyen

eski bir sessizlik

yutkunuyorum

gökyüzünü bir zarf gibi açıyorum

içinden yeni doğmuş bir karanlık

bir de zamansız gülüşlerin

köşe kıvrımları düşüyor

küllerini unutan bir ateş gibi

içimde bir yer hâlâ yanıyor

gömülmüş rüyaların arasından

bir çocukluk ıslığı çıkıyor sonra

sanki yıllardır kayıp

ve kimse aramamış

bir takvimin yırtık sayfalarından

mürekkep akıyor geceye

koyu bir mavinin içinde yüzüyor

adını hiç bilmediğim kuşlar

her kanat çırpışıyla

başka bir acıyı kabartıp

göğsüme bırakıyorlar

siyah bir defter açıyorum

içinde hiç harf yok

bir fırtınanın cebinden

düşen kâğıt parçaları

topluyorum öylece

hepsinde aynı cümle yazılı

dönersen hiçbir şey aynı kalmaz

ama dönmemek de

öyle sessiz bir felaket ki

sanki içimde küçük bir kıyamet

her gece prova yapıyor

bir çiçeğin yaprak uçlarında

tutunmaya çalışan bir gece var

ben o gecenin kıyısında

başka bir ben arıyorum

bir yüz

belki bir gölge

belki de hiç olmayan bir ihtimal

ve tüm imgeler

aklımın karanlık sokağında

birbirine çarpıp çoğalıyor

karışık, kırık

ama inatla yaşayan

o sessiz kalabalık gibi

ve birden

gecenin en kör anında

kendi gölgem omzumdan inip

karşıma oturuyor

sessizce bakıyoruz birbirimize

iki yabancı gibi

aynı aynanın içinde kaybolmuş gibi

gölgem bir kuyu açıyor avuçlarımla

içine düşüyorum

düşerken duvarlara çarpan sesim

bin parçaya bölünüyor

her parça başka bir hikâyeye dönüşüyor

ve anlıyorum ki

sıradışı olan ben değilim

üstü örtülmüş tüm hayatlar

ben sadece

o örtüyü kaldırıp

gölgelerin sesini dinleyen bir yolcuyum

ṣiir burada susuyor

ama ben susamıyorum

sevay