İki Çığlık

zamansız kalkan bir trenin

iki garip yolcusuyuz biz...

sevda kokan kırların yamacında

dans eden kuşların kanatlarında

gök yüzü mavisinin rüzgarlarında

süzülen iki çiçektik biz..

terk ettirdiler bir zaman diliminde

korkulara bizi

bütün hayallerimize pranga vurdular

sorgusuz kırıldı kalemimiz ansızın

yaşama hakkı tanınmadı sevdamıza...

sürgün vatanların vatandaşlarıydık oysa !

varlığı var olmaktan ibaretti yerimiz

insanlığın unuttuğu bir sürgündü gönlümüz

tuz basılan yaraların çürümüş etiydi türkümüz...

kan kokan ellerin vurduğu

iki masum güvercindik biz !

yürekleri ağzında

iki yaralı çocuktuk biz...

güneşin doğduğu dağların gölgesinde

yaşama tutunan iki çift gözdük biz..

serin yaylaların,kuzuların arasında

renk renk papatyaların kokusunda

yemyeşil bir baharın tam ortasında

umudun doğurduğu iki yürektik biz...

çok görüldü bir damla mutluluk tebessümlerimize

mahkum ettiler yarınlarımızı sessiz hüznümüze...

‎;acımadan çaldılar ellerimizden sevdamızı

susturuldu şarkılarımız bir bahar sabahı

bütün gülmelerimize feryat kattılar...

namlu korkularıyla yaşayan insanların

sessiz çığlıklarıydık oysa !

ölüme meydan okuyan diyarların

korkusuz aşıkları

bütün yasakların dayatıldığı

baş rol oyunculardık biz

sonu dar ağacıyla yazılmış kaderin

cilveleriydik..

susturdular bütün sevinçlerimizi

yaktılar şiirlerimizi

duyguların kurşunlandığı

bir çöldeyiz biz

hazin bir sonun çaresiz resmiyiz biz....

izmir-2012