İki Memleket Yalnızlığı

(dün)

Uzaklarda bulutu görünmeyen bir kent

Yitirme korkusuyla sımsıkı tutarım benliğimin

O minnacık ellerinden

İsyan ederken mesafelere

Tam da alışmışken isyana, uzaklığa

Boyun eğmişken yalnızlığa

Hep bir yanım yarım, yıkık

Ne orada, ne burada kendim olmaya

Şarkılara sığınmaktı güçsüzlüğüm

Belki de çaresizliğim.

Kendi insanımın sahte gülüşleri arasında

"Bize ne oluyor burada"'yı çözerken

Ya da öyle sanırken

Beğenmediğin "gavurun"

Daha "insan" olduğunu kabullenmek şaşkınlıkla

Sorgularken "ben kimim / biz kimiz" diye

Cevapsız sorulara boyun eğmekti alışkanlığım

İki kimlik, iki kişilik

Bir de "hangisi memleket " sorusu

Yakarken yüreğimi

Doğduğum toprak iyice uzaklaştı benden

Sırıtarak

(aşk)

Ah o asaletine kurban olduğum

Hem aklımın, hem yüreğimin sahibi İstanbul

Memleketim dediğim yâr

Daha dün ağlarken adın geçen şarkılarda

Şimdi sana geldim

Alsana beni koynuna!

(gerçek)

Ben daha ilk günden

İhanetini gördüm

Yedi tependen attım kendimi

Yedi kere öldüm

Gömüldüm

Uğruna yüz çevirdiğim diyar

Anladım ki senden daha yâr

(bugün)

Ve şimdi yakın ülkedeki kahpe bir kentin

Kahkahaları arasında korumaya çalışırken aklımı

İsyan ederken

Bir kez daha hatalarıma

Ve tam da alışmışken aynı hataları tekrarlamaya

Hep bir yanım kanar, acır

Hem orada hem burada ağlayan yalnızlığıma

(kısırdöngü )

İki kimlik, iki kişilik

Bir de " hangisi memleket" sorusu

Yakarken yüreğimi

Doyduğum toprak iyice uzaklaştı benden

Sırıtarak