İki Metrekare
/aşk'ı ilim zanneden nefes
şiirle
ölüm gibi
şairle
doğum gibi raks eder
sen şimdi ister adımla
ister karışla
dön dolaş aynı rüya
uzandıkça boylu boyunca
kalpte de
ölümde de
her yer iki metrekare/
ellerimi unuttuğum yerde
tenin soğurken
göz kapağının üzerine
kırağı duasını yazan yağmur
içimde biriken mezarların
çok uzağına yağıyor
o yağmurla gelen
iki ayrılık arasında
acemice esen rüzgardık
kırıldı dallarımız
tutunamadık
uçma hevesine ermiş her bakışın
kamaşan düşlerimin koynunda ürperirken
zaman kendine kalmaz...sevgili
ki
kalmazken ruh bedende
her yer...iki metrekare
inci dizili ezanların sabahında
yarım bir gülüş
ayıplardan kalan bayramları öpüyor
ağlamaya müsait bir aşk'ın
sürttükçe dili
kalbinde bir nefret hali
sözlerin bırakıldığı yeminler
kitapsız bir dile inerken
selâsız kuytuların
selamsız yüzlerinde arıyoruz
birbirimizi
yalnızlıkta uzayan gölgemiz
kayıp bir efsane içinde seyrediyor kendini
ağladıkça anladık hayatın anlamını
şimdi anlam
gülmeyen bir kadavra
sevmek hiç kadar günahken kalbimizde
sevmemek piç kadar bir umut...sevgili
ki
umutken aşk kalpte
her yer...iki metrekare
alicengizoyunu
(...bir uçtan diğer uca kadar gezdim seni...önümde ömrün,ardımda ölüm...)