İki Rekat Yalnızlık Var Sabâ Makamı Vakti

Yağmur gibi söyle bana gücüne gidenleri

Kelimelerin buğuladı zaten kalbimi

Tenim nemli, ruhum ağır, rengi kaçmış her şeyin

Beyin ölümü gerçekleşti sessiz ol, sırada zifiri var

Yerde kalmaz geçmişim, cenaze benimdir

Omuzlarım tek tek tüm an/ı/larımı, saçlarıma vursun ölüm

Uçurumlar giydim zaten, gittiğim yol bellidir

Maskemide taktım işte, hadi biraz gülsene

Eriyen mumlar olsaydı zamanın yerine

Işıkları kapatır sûr'u üflerdim çoktan

İsrafil'in işini elinden aldım Tanrım

Ona kızma ne olur, nefesimi al yeter

Son akşam yemeğin de dönen dedikodular doğruydu

Cadı laneti gibi siyah ve sıvıydı

Taşlaşmış notalar kulaklar sığı ve sağır

Sen de yaradandan dile, aksın onların da kanı

Sırlar batsa tenime şiirler aksa kızıl

Türküler çalınsa ya dillerden dillere

Toprak koksa gözlerin huzuru koklasam

Bırak şimdi hayalleri günahkarsın sen hey!

Tenlerde bıraktığın utangaçlık nişanesi

Aman iz bırakma gerdanının mahremi

Gölgelerde sakla liseli hallerini

Böylesi daha güzel zamanın akrep yitimi

Söndürün ışıkları hayallere dalacağım

Dalgalansın iyice deniz,boğulsun tüm gerçekler

Yelkenler fora sıra sende ey Tanrım

Bıraktım ben ipleri, intihar eşiği sevgili

Göğe bakma durağından geçmez mi arzu tramvayı

Şarkılar söylenmez mi sabahın üçü beşi

Az daha sessiz ol minarelerde sıra

iki rekat yalnızlık var sabâ makamı vakti