İki Şiir

Kacış yok

Tüm hudutlar kapalı

Sıkışmış ruhum

Beden denen mapushaneye

Bir yabancı gibiyim

Lanet derime

Sigara kesmiyor dalga dalga kederimi

Alkole de düştüm bu aralar

Nasihat taşı oldum

Görenler stresini atıyor üstümde

Artık farketmiyor günler

Gece gündüz isterse kar yağmur

Telaşı yok hiç bir şeyin

Tecritteki günümü sayıyorum

Bitecek elbet bu tutsaklık

İşte o zaman

Çağlayan şelaleye kapılmış bir altın parçası olacak ruhum ve ben o zaman

Kartalın kanadına düşen bi çiğ zerresi gibi

Aşacağım Engin sarpları bir çırpıda

Şimdilik akışında zamanın tükeniyor yavaş yavaş nakis bedenim

Sen  üzülme

Bu kuytuya  taş attı delinin biri

Ömür erirken mum gibi

Işıtmıyor dibini

Uzaktan uzağa iki ayrı gemi gidiyor

Gün batımına

Veda ediyorum Yaz'a

Soyunurken soğuk sonbahara

Balkonda yudumlarken Kem'i

İçleniyorum işte öyle

Ölemiyorum ...

İkinci şiir

Ölmemi yasaklamış azap melekleri

İçtiğim zehirler şerbet oluyor

Uçurumdan atlasam

Küreğimden kanatlarım çıkıyor

Dar ağacı çatmışım avluya

Boynuma gergef sanki bana pamuk

Sıkmıyor yutağımı

Ölmemi yasaklamış Azrail

Böğrümde taş

Zincirlemiş dünya

Salmıyor ruhumu

Cehennem

Özgürüm şimdi atlasam

Yine vururlar mı kanatlarımdan?

Kutunun içinde unutulmuş oyuncak gibiyim

Güneşe yolculuk hayalleriyle karartım günümü

Bencilliğimin esaretinde

Yine dert yanıyorum sana

Selam dahi vermeden

Lütfen beni mazur gör

Aslında ölmeyi bile beceremiyorum

Beceriksizin gizli günlüğünden notlar okuyorum sana

Bugün tutulma var gecede

Yaktık bi cıgara  Adıyaman tütününden

İsine saldım gamı uykusuz gözlerimde ki  düş

Sessiz yolun kenarında çınarın yanında

Çeşme başında Sarı yazmasında

Boncuk oyalı  Elif 'im

Ne edelim ayrılık geldi çattı

Paralel evrende daha 13 'e yeni bastı yaşım

Ruhum yetmişbeşi geçeli çok oldu

Gitmeye az kaldı

Bu O ihtiyarı hiç  unutma.

Ömrümün kavuşma  hayali ...

Biri anlayacak beni

Elbet...