İkili Oyun

Çocuktu daha

Ellerde büyütüldü

Gözlerinde gülücükleri

Yumuşak bakışları vardı

Sokulurdu usulca yanına

Uzatırdı boynunu

Onun boşluğuna

Süzülürdü düşünceleri

Huzur bulurdu...

'O' huzur bulanla yoruldu

Verdikçe sokuldu yanına

Aldıkça çoğalttı içinde

Sonra zamanları kovaladı

Saklandı içten içe

Kaybetti sonunda...

Aradı her köşede

Bulamadı... bulamadı...

Ellerini uzatırdı, 'O' kaçırırdı ellerini

Boşluklarda kalırdı ağlayanın elleri

Başka yerlere baktı gözler

Adımlar adımları kovaladı

Gezdikleri, yaşadıkları sokaklarda

Birbirinden uzak iki insan kaldı.

İkisi de başka şehirlere gitti

Kelimeler zincir tanesi

Bağladı elleri, ayakları, dudakları.

Bir insan bir insana ne kadar uzaksa

Uzuvları da öyleydi

Öyle uzak, öyle ulaşılmaz

Öyle yorgun...ve çaresiz...

Telefondaki kız ağlıyordu

Ağlatan dinliyordu

Ne söylese, ne yapsa boşuna

Kız çaresiz

Dinlemek, duymak...

İstiyordu...

Ağlatan söyleyemiyordu

Üzmekse eğer konuşmak

Susuyordu...

Kız çaresiz

Minicik elleri telefonda

Parmakları alnında

Kendine saygısını yitiriyordu

Kız bunun farkında

Ağlatanı seviyordu

Ağlatan susuyordu...

Kız çaresiz

Bekliyordu

Ağlatan bekletiyordu

Sessizlik araya giriyor

Susuyorlardı...

Ağlatan bitti diyordu

Kız çaresiz

Ağlıyordu...